බටහිර ආහාරයන්ගෙන් මිදී පුරාණ හෙළ ආහාර රටාවට නැවත හුරුවිය යුත්තේ ඇයි?

වර්තමාන සිංහල සංස්කෘතිය අඩපණ වී පවතින්නේ සමාජය ජීවත්වීම පිළිබඳව ආයුර්වේදය මූලධර්ම වන ආහාරය, ඖෂධය, විහාරය (හැසිරීම) යන ත්‍රිවිධ අංගයෙහිම සුඛෝපභෝගී වන බැවිනි.

 අධිරාජ්‍යවාදී වෙළෙන්දෝ සිංහල මිනිසා පුරුදු වී සිටි සාරවත් ආහාරයෙන් තොර කොට ගිජුකම, තෘෂ්ණාව, මෝඩකම අලසකම ඇතිකරන දේටම ඔහු ඇබ්බැහි කළහ. ස්වාභාවික ආහාරපාන නිගාවට ලක්කොට රට හාල් ඇතුළු කෘතිම ආහාරයටත් බ්‍රැන්ඩි විස්කි අරක්කු ඔරේන්ජ් බාර්ලි බඳු අස්වාභාවික පානයටත් ඔවුහු සිංහලයා පුරුදු කළහ. පිටරට කෑම බීමෙහි විටමින් අඩංගු වන බවද මෙරට කෑම බීමෙහි විටමින් හිඟ බවද ඔවුහු අපට ඉගැන්වූහ. මෙරට හාල් හා කිරි රට වැසියන්ගෙන් තුරන් කිරීම නිසා ජනයා සෞඛ්‍ය අතින්ද බුද්ධිය අතින්ද ආර්ථික අතින්ද එක සේ පිරිහුණේය.

අධිරාජ්‍යවාදීන් ලංකාවට පැමිණීමට පෙර සිංහලයෝ හින්දූන් මෙන් ගව සම්පත අගය කළහ.

මෙය වටහා ගත් අධිරාජ්‍යවාදීහු සිංහල සමාජයේ ආර්ථික පදනම වන ගව සම්පත හා ගොවිකම විනාශ කළහ. කිරට වතුර හෝ වෙනත් දේ මිශ්‍ර කොට බීමට පුරුදු කළහ. මේ අන්දමින් කිරි බීමේ පුරුද්ද නැතිවී ගියේය. කිරි බොන ජනතාවට ටින් කිරි හා පිටි කිරට පුරුදු වූහ.

යෝගාර්ණවයෙහි කිරෙහි අගය මෙසේ සඳහන් කොට ඇත.

“හෙළකිරි රසායනය, වා පිත්තයයි, ගුරුය, පත්‍යය, සියලු ආම නසයි, මධුරය, සියලු රෝගයනට හිතයි, උතුම් වේ.”

එය රසවත් පානයක්ද, පෝෂ්‍ය ආහාරයක්ද, රෝග නිවාරණ බෙහෙතක්ද වන්නේය.

තවද පෙරදිග බොහෝ දෙනෙකුගේ ප්‍රධාන ආහාරය බතය. බත් සපයන වී වර්ගද බොහෝය. ඈත අතීතයේ පොදු ජන ජීවිතය ගොවිතැන හා බැඳී පැවතිනි. රජවරුන් පවා වප්මගුල් උත්සව පැවැත්වූ බව අපේ ඉතිහාසය කියයි.

ආදි සිංහලයා බත සකස්කර ගත්තේ වී කොටා ලබාගත් සහලෙනි. එදා වී යන්ත්‍රයකට දමා සහල් කර ගත් බවක් දන්ට නොලැබිණි. රතු හාලේ ජිටකුඞ්ඩ ශරීරයට අවශ්‍ය ජීවධාතු සෑහෙන ප්‍රමාණයක් ලබා දෙයි. යන්ත්‍ර මාර්ගයෙන් සහල් පාහින්නට යාම නිසා ශරීරයට විශේෂයෙන් ලැබිය යුතු ජීවධාතු කොටස් නැතිවීම ළමයින්ගේ ශරීර වර්ධනය බාල කරන්නක් විය.

මෙයින් මා හඟවන්නට උත්සාහ කරන්නේ රතුකුඩ සහිත හාල ඉතා ගුණ බව විදහා දැක්වීමටයි.

ආහාරපාන ගැන කතාකිරීමේදී අපේ සිත්වලට පරම්පරා ගාණක් තිස්සේ ඇතුළු වී ඇති උෂ්ණ ශීත ගුණ ගැන කතා නොකර ආහාර ගුණ කිව නොහැකියි.

ආයුර්වේදයේ සඳහන් වා, පිත්, සෙම් යන තුන උෂ්ණ ශීත ගුණ හා එක්ව බැඳී පවතී. යම්කිසි කෑමක් කෑ විට පිත වඩන්නේ නම් එය උෂ්ණ ගුණ යුතු දෙයක් හෙවත් ගිනියම් දෙයකියි කියමු. යම්කිසි කෑමක් ගත් පසු ඇඟේ කැක්කුම, වේදනාව ඇති කරයි නම් එය වාතය වඩන්නකැයි කියමු.

මා මුලින් සඳහන් කළ උපන් ගතිය හෙවත් ප්‍රකෘති ගතිය අනුව කෙනෙකුට ගිනියම් හැයි හැඟෙන දෙය තව කෙනෙකුට ගිනියම් නොවන්නට හැකිය. එසේම කෙනෙකුට ශීත යැයි හැඟෙන දෙය තව කෙනෙකුට ශීත නොවන්නට හැකිය.

ශරීර ශක්තිය වඩන බොහෝ දෙය ගිනියම් ගුණයෙන් යුතු වන අතර ඉක්මනින් දිරවන දියර ගතිය වැඩි දේ ශීත ගුණ විය හැකිය.

ඇතැම් ගිනියම් යැයි සළකන ආහාරපාන තවත් සීතල දෙයක් හා මුසුකර සකස්කර ගත් විට මුල් ද්‍රව්‍යයේ ගිනියම් ගුණය හීන වේ. උදාහරණයක් ලෙස දෙල් ගිනියම් කෑමකියි පිළිගැනේ. මේ දෙල් ශීත ගුණයෙන් යුත් නිවිති හෝ වෙනත් දෙයක් සමඟ සකස්කර ගත් විට ගිනියම් ගුණය හීන වේ. අපි එයට සංයෝග ගුණ යැයි කියමු.

මෙපමණක් නොව ඒ ආහාරය වරකට ගන්නා ප්‍රමාණය හා ගන්නා වේලාව යන කරුණු අනුවද උෂ්ණ ශීත ගුණයන් වෙනස් වේ.

තවද අනුරාධපුර, තිස්ස වැනි උණුසුම් දේශගුණ පවතින පළාත්වල උෂ්ණ කාලවලදී වට්ටක්කා, පුහුල්, දියලබු, පැණි කොමඩු, නියඹරා, පිපිඤ්ඤා වැනි දේ වැඩි වශයෙන් සෑදෙන්නේ ආමාශයේ උපදින ඇඹුල් ගතිය අඩු කරන්නටත්, මූත්‍රා පිටකිරීමේ ඉන්ද්‍රිය පද්ධතිය ක්‍රියාකර මූත්‍රා පිටකිරීමට උදව්දීම පිණිසය.

මේ කරුණු සියල්ල සළකා බැලීමේදී ඒ ඒ රටවල ඒ ඒ පළාත්වල වාසය කරන්නන් තම තමන්ට සුදුසු ආකාරයට පෝෂණයට හා නීරෝගීභාවය ආරක්ෂා කිරීමට ගැළපෙන සේ ආහාරය තෝරාගන්නා අතර ආහාර පිණිස සකස්කරගත යුතු විධි ද වෙනස් වේ.

මෙය තේරුම් නොගෙන මෙරට ජනයා නැවත දේශීය කිරි වර්ග හා දේශීය ආහාර වර්ග හා ආහාර රටාවන් වලට හුරුකිරීමක් නොකර මූලික සෞඛ්‍ය හා ආර්ථික ප්‍රශ්න කෙසේ විසඳිය හැකිද? නොහැකිමයි.

ආයුර්වේද මූලධර්ම අනුව සමාජය විග්‍රහ කරනා ඕනෑම කෙනෙකුට කොතෙක් ආරෝග්‍යශාලා, පිං බෙහෙත් ශාලා ගොඩනැගුවද, වෛද්‍යවරු පුහුණු කළද, පිටරටින් මෙරටට ඖෂධ ගෙන්වූවද ආහාර ප්‍රශ්නය විසඳන තුරු පලක් නොවන බව මැනවින් වැටහේ.

ඉදිරි ලිපිවලින් අපි අපේ රටේ ඇති එළවළු, ධාන්‍ය වර්ග, කිරි වර්ග කිහිපයක කෙටි විස්තරයක් ඉදිරිපත් කරන්නෙමු.

පානදුර ගඟුලේ වෙදමැදුරේ පොඩි වෙද මහත්තයා

රෝගියාගේ නාඩි පිරික්සා රෝගය හදුනාගත් 

                            හෙළ වෙදකමේ විශ්මිත ශාස්ත්‍රය

සිංහල නාඩි සම්ප්‍රදාය පුරාණ යක්ෂ හා නාග වංසික ඉසිවරුන් බිහිකල නාඩි ශාස්ත්‍රයට අනුව රෝගියා පරීක්ෂාකර ප්‍රකතිකාර කිරීම සිංහල වෙදකමේ සුවිශේෂී අංගයකි. නාඩි පරීක්ෂාව නොදන්නා අය වෙදැදුරෙකු ලෙස එකල පිලිගන්නේද නැත.ඉන්දියානු අයුර්වෙද හා සිද්ධ වෙදකමේද නාඩි පරීක්ෂාව තිබුනද සිංහල නාඩි ශාස්ත්‍රය මෙන් දියුණු නැත.ඉන්දියාවටද නාඩි ශාස්ත්‍රය දායාද කලේ පුලස්ති ඉසිවරයාවේ.(මේ බව පසුගිය ලිපියෙ දැක්වේ) එහෙත් සියලු ශාස්ත්‍රයම ඔවුන්ට නොලැබුණි. එමෙන්ම ඉන්දියානුවන් මෙය බ්‍රාහ්මණ සම්ප්‍රදාය අනුව විකෘති කලහ. සිංහළ වෙදකමේදී ගැහැණු හා පිරිමි රෝගීන් සියල්ලන්ගේම දකුණු අතේ නාඩි පරීක්ෂාව කරන අතර වෛද්‍යවරයා තම දෑතම මේ සදහා යොදාගනී (දකුණු අත නැතිවිට වම් අත පරීක්ෂා කරයි).

එහෙත් ඉන්දියානුවන් තම බ්‍රාහ්මණ සම්ප්‍රදාය අනුව පිරිමින්ගේ දකුණු අතේද ගැහැණුන්ගේ වම් අතේද නාඩි පරීක්ෂා කරයි. වෛද්‍යවරයා තම දකුණු අත පමණක් භාවිතා කරයි. ඉන්දියානුවන් අතේ වාත පිත කඵ යන ත්‍රිදෝෂය පමණක් පරීක්ෂා කරයි. එහෙත් සිංහළ නාඩි ශාස්ත්‍රය යේදී නාඩි පරීක්ෂා ක්‍රම 4කට අනුව සිදුකරනු ලැබේ.. එමෙන්ම දෝෂය දැක්වීමේදී ඇඟිලි භාවිතා කිරීමේද වෙනස්කම් ඇත. විවිධ පාරම්පරික සිංහල වෛද්‍යවරුන් තම තම ආවේනික සුවිශේෂ ක්‍රම භාවිත කළද පොදුවේ නාඩි පරීක්ෂා ක්‍රම සතර ආකාරයකට බෙදා දැක්වේ…

1. දෝස නාඩි ශාස්ත්‍රය

2. අංගුලී නාඩි ශාස්ත්‍රය

3. හස්ත නාඩි ශාස්ත්‍රය

4. භූත නාඩි ශාස්ත්‍රය

දකුණු අතේ මැණික් කටු සන්ධියේ සිට අංගුලි දෙකක් හැර මහපට ඇගිලි මුල වදින්නාවූ වාතය පිත සෙම යන නාඩි තුන ජීවසාක්ශිණී ධමනිය පරීක්ෂාකර බලා රෝග හදුනාගැනීම දෝස නාඩි ශාස්ත්‍රයයි. මෙහිදී වා, පිත්, සෙම් යන තුන් දෝසයේ අඩු වැඩි වීමත් එහි නාඩි රටාව අනුගමනය කොට රෝග නිදානය හදුනාගැනීමත් සිදුකරනු ලැබේ. ශරීරයේ ඇති පංචමහා භූතයන්ගේ පිහිටීම අතේ ඇගිලි වලින් පෙන්නුම් කෙරේ. මෙසේ අතැගිලි පරීක්ෂාකර උඩුකයේ මැදකයේ යටිකයේ ඇති පංචමහා භූතයන්ගේ තත්තවයත් ශරීරයේ තුන්දෝසයත් ඒ ආශ්‍රිතව ඇත්තාවූ සියලු රෝග තත්වයන්ද පරීක්ෂා කර බලා රෝග නීර්ණය කිරීම රෝග නිධනය හදුනා ගැනීම මෙම අංගුලී නාඩි ශාස්ත්‍රයෙන් සිදු කෙරේ.. අත්ලේ හා පිටි අත්ලේ පිහිටි නිල ස්ථාන හා ශරීරගත අවයව වලට සංවේදීව පිහිටි සුවිශේෂ ස්ථාන පරීක්ෂාකර බලා පීඩාවට පත්ව තිබෙන අවයවය හා එහි ඇති රෝග නිධානය හදූනාගෙන ප්‍රතිකාර කිරීම හස්ත නාඩි ශාස්ත්‍රයයි .මෙහිදී අක්මාව අග්න්‍යාශය වකුගඩු ආමශය ගර්භාශය මුත්‍රාශය ඇතුලු අවයව තුල ඇති ආබාධ තත්වයන්ද හදුනාගනි..

ශරීරය තුල ඇති සුවනොවන රෝග වලට හේතුව ග්‍රහ බලපෑම මලගිය ප්‍රාණ බැල්ම ඉනාවල් කැවීම හදිහූනියම් විනබන්දන ආදියේ සම්බන්දයදැයි පරීක්ෂා කිරීම භූත නාඩි පරීක්ෂාවෙන් සිදුකෙරේ.. නාඩි පරීක්ෂාකර බලා රෝගීන්ගේ රෝග නිධානය සොයාගැනීමට අප සිංහල වෙදකමේදී මෙම ක්‍රම 4ම භාවිතා කරනුලැබේ. තවද නාඩි ගමන් වේගය ගමන් රටාව දේශගුණය කාලගුණය දිවා රාත්‍රී භේදය ගන්නා ලද ආහාර වයස නිසාද වෙනස්වේ. නාඩි පරීක්ෂාව සිදු කිරීමේදී මේ සියලු කරුණු පිලිබඳව සලකා බලා කටයුතු කිරීම වැදගත්වේ. එමෙන්ම පෙරවරු  කාලයේදී නාඩි පරීක්ෂා කිරීමෙන් වඩාත් හොඳ ප්‍රතිඵල ලැබේ.. ආයුර්වේද හා සිද්ධ සම්ප්‍රදාය අෂ්ට පරීක්ෂා පොතේද,  නාඩි තරංගනී පොතේද, දක්නට ලැබේ සිංහළ නාඩි ශාස්ත්‍රය සිංහල යොගරත්නාකරයේද පුරාණ නාඩි පොතේද භූත නාඩි ශාස්ත්‍රය පොතේද සිංහල නාඩි විද්‍යාව පොතේද පංච පරීක්ෂා පොතේද දක්නට ලැබේ.

චතුරංග වීරක්කොඩි දේශ ශක්ති වෛද්‍යකීර්ති වෛද්‍යරත්න වෛද්‍යාචාර්ය

ගොටුකොළ අාහාරයට එක්කර ගත යුත්තේ ඇයි? ගොටුකොළ වල අසීමිත ගුණය දැනගන්න

අප රටේ පහසුවෙන් වැවෙන ගොටුකොළ පමණ උසස් පලා වර්ගයක් කොළ වර්ග අතර තවත් නැත. ගම්බද ගස් සෙවනේ වැඩෙන හීන් ගොටුකොළ අනෙක් ගොටුකොල වර්ග වලට වඩා ගුණයෙන් උසස්ය. හීන් ගොටුකොල වල කොල අඩුය. රිකිලි හා මුල් බහුලය. මුල් වැඩි නිසා පොළොවෙන් ලැබෙන ධාතු ගුණ එහි වැඩි පුර තිබේ. අමුවෙන් ගොටුකොළ සම්බෝල සාදාගැනීමේදී හීන් ගොටුකොල හා දඬු හා මුල් ඉවත දමන නිසා ඖෂධීය ගුණ ඇති කොටසක් අපතේ යයි.

Add caption

ගුණ වශයෙන් ගොටු කොළ සීතලයි. දිරවීමට පහසුයි, අකලට මහලු වීම, අකලට කෙස් වැටීම පැසීම වැනි දේ වලක්වයි. මොලයේ වර්ධනයට ඉතා හිතකරවේ. ලේ පිරිසිදු කරයි. මේ සියලු ගුණයන් හමේ කාන්තිය වැඩිකර හමේ රෝග සුව කරයි.

තවද මූත්‍ර පෙරීමේ අවයව වල යම් යම් පීඩා ඇත්නම් එවිටද ගොටුකොළ ගුණ දායකවේ. දරුවන් නොලැබෙන කාන්තාවන්ගේ ගර්භාශයේ හෝ ඩිම්බකෝෂවල විශේෂ පීඩාවක් ඇත්නම් එබඳු කාන්තාවන්ට ගොටුකොළ තම්බා බීම හෝ තේ මෙන් සාදා බොන්නට දීමෙන් හොද ගුණ ලැබේ. මොලයේ ස්නායු තන්තූන් නිරෝගිමත් කිරීමද ගොටුකොල වල ඇති විශේෂ ගුණයකි.

සැරව උපදවන විෂබීජ විනාශ කිරීමේ ගුණයක්ද ගොටුකොල වල ඇත. තුවාලයක් වූ විට හෝ වණයක් ඇතිවිට ගොටුකොළ පොඩිකර තැබීමෙන් සැරව නැති තුවාලය හොදවන බව ගම්බද ළමයින් හොඳින් දනිති.

මේ සදහන් ගුණ ලබා ගැනීමට ගොටුකොළ ආහාර පිණිස ගත යුත්තේ අමුවෙන් නැතහොත් කැඳ සාදාය. ගින්නෙන් බොහෝසේ තැම්බෙන පරිදි ව්‍යංජන සාදා ගැනීමෙන් ගොටුකොල වල ගුණය හීන වේ.

පානදුර ගඟුල වෙද මැදුර

පොඩි වෙද මහත්තයා

           පාලි සාහිත්‍යය පෝෂණය කළ ගිහි පඩිවරු